توسعه کشاورزی از طریق
گسترش سطح کشت آبی به جای افزایش تولید در واحد سطح یکی از مهمترین مشکلات
کشاورزی کشور و استان ما بشمار می رود، و بازده پایین آبیاری در بخش
کشاورزی به دلیل مشکلاتی از جمله عدم آگاهی ، ضعف دانش فنی مناسب، شیوههای
سنتی کشت و زرع، عدم وجود شبکههای آبرسانی مناسب و نبود مدیریت مصرف آب
موجب اتلاف منابع آب در کشور می شود، به طوری که بازده مصرف آب در بخش
کشاورزی به طور متوسط کمتر از 30 درصد می باشد.
درآبیاری سنتی با از
بین بردن پیچ و خمهای کانالهای انتقال آب و لایروبی نهرها و پاک کردن
عوامل کند کننده سرعت، نظیر خارو خاشاک و علفهای هرز و همچنین لایروبی
شبکه آبرسانی می توان تا حدی از هدر رفتن آب در هنگام آبیاری جلوگیری
نمود. اما راه حل اساسی برای کاهش مصرف آب در بخش کشاورزی و حفظ منابع آب
زیرزمینی استفاده از روش های نوین آبیاری است.
در شیوه های جدید
آبیاری که به آبیاری تحت فشار معروف شده است، می توان هم از آب های سطحی
مانند آب رودخانه استفاده کرد و هم زمین را با آب چاه ها آبیاری کرد. 2
نوع آبیاری تحت فشار از سایر روشها متداول تر است که عبارتند از: آبیاری
قطرهای و آبیاری بارانی.
در هر دو روش آبیاری
تحت فشار، آب به وسیله پمپ به لولههایی که تا پای گیاه کشیده شده است، می
رود و در مسیر لوله، گیاهان آبیاری می شود.
- در آبیاری قطرهای،
آب در مسیر لوله به وسیله قطره چکانهایی پای درخت یا بوته ریخته میشود.
در این نوع آبیاری هدررفت آب فقط 10 درصد است، و بازده آبیاری به 90 درصد
می رسد.
- در آبیاری بارانی، آبیاری با آب پاشهایی انجام می شود که در مسیر لولهها، قرار دارند. بازدهی این نوع آبیاری حدود 70 درصد است.
با جایگزین کردن روش
های نوین آبیاری به جای روش های سنتی در حفظ منابع آب زیر زمینی بکوشیم و
اجازه دهیم آیندگان نیز از این گنجینه ها بهره مند شوند
